هیولا

من نگران صداقت تاریخم
که با سیگاری انگشتانم را
                                  جدا می کند از هم
و لکه ی ننگش را در ریه هایم جا میگذارد
تا بیرحمانه نامم را
دود کند در هوای زمان
کمین گرفته هیولاییست انگار
                             در تدارک دام
تا بگیرد از من تماشای سایه سار چانه را
                              در امتداد گردنت
تماشا بس!
ایستا نه!
امتداد خطی را می کاوم
که سایه روشنش
دو نیم می کند سینه ات را
من آخرین میخ را بر تابوت تاریخ خواهم کوفت
و تو را در آغوش خواهم گرفت.

90/4/22
روح الله رحیم پور مطلق